125 Grams of Bread and a Pen: Writing as Survival in the Siege of Leningrad

Abstract

This study examines civilian diaries from the Siege of Leningrad (1941–1944) to evaluate how private writing functioned as an active psychological survival mechanism under extreme starvation, while simultaneously challenging official heroic mythologies. Placing the diaries of Lena Mukhina, Lidiya Ginzburg, and Olga Berggolts at the center of analysis, the research demonstrates how writing provided an intentional space for agency, narrative coherence, and identity preservation. Through textual techniques such as imaginative substitution, daily routines, analytical abstraction, and narrative splitting, these diarists resisted total biological reduction. Combining historical textual analysis with trauma theory (notably Cathy Caruth and Dominick LaCapra) and cultural memory studies (Maurice Halbwachs), the project contrasts the immediate, raw trauma recorded in personal accounts with the systematic reframing executed by Soviet and post-Soviet memory politics. While state narratives sacralized the blockade into a unified story of patriotic sacrifice and collective endurance, private diaries record the unvarnished realities of moral fragmentation, emotional numbness, envy, and the cold calculations required for survival. The study reveals that diary writing operated as a quiet political act—a counter-archive that preserves the complex, uncomfortable truths of human suffering against state-sanctioned erasure. Бұл зерттеу Ленинград блокадасы (1941–1944) кезіндегі бейбіт тұрғындардың күнделіктерін зерделей отырып, жеке жазбалардың ауыр ашаршылық жағдайында психологиялық аман қалудың белсенді механизмі ретінде қалай қызмет еткенін және сонымен бірге ресми батырлық мифологияға қалай күмән келтіргенін талдайды. Лена Мухина, Лидия Гинзбург және Ольга Берггольцтің күнделіктерін талдау орталығына қоя отырып, бұл жұмыс жазу процесінің субъектілікке, нарративті біртұтастыққа және тұлғалық болмысты сақтауға мүмкіндік беретін саналы кеңістікке айналғанын көрсетеді. Қиялмен алмастыру (импровизациялық елестету), күнделікті тәртіп, аналитикалық абстракция және нарративті бөлшектеу сияқты мәтіндік тәсілдер арқылы бұл күнделік авторлары биологиялық деңгейге дейін толық құлдырауға қарсы тұрды. Тарихи-мәтіндік талдауды травма теориясымен (Кэти Карут, Доминик ЛаКапра) және мәдени естелік зерттеулерімен (Морис Хальбвакс) ұштастыра отырып, жоба жеке жазбаларда сақталған өңделмеген тікелей травманы советтік және постсоветтік естелік саясатының жүйелі түрде бұрмалауымен салыстырады. Мемлекеттік нарратив Блокаданы отансүйгіштік қаһармандық пен ұжымдық төзімділіктің киелі тарихына айналдырғанымен, жеке күнделіктер моральдық деградацияның, эмоционалдық ұйып калудың, көреалмаушылықтың және аман қалу үшін жасалған салқын есептердің шынайы бейнесін сақтап қалған. Зерттеу күнделік жазудың үнсіз саяси акті — мемлекет бекіткен тарихи бұрмалаушылықтарға қарсы адам азабының күрделі әрі жағымсыз шындығын сақтайтын контр-архив болғанын айқындайды.