Strategic Contract Design and Consumer Naivety: An Application to the Kazakhstani Digital Lending Market

Abstract

The rapid digitization of Kazakhstan’s financial sector has catalyzed a surge in con- sumer credit and installment services, raising significant concerns regarding systematic consumer over-indebtedness. This thesis investigates the strategic interaction between digital lenders and boundedly rational consumers by framing the relationship as a formal mechanism design problem. Building upon the framework of Eliaz and Spiegler (2004), the research utilizes a three-period principal-agent model featuring borrowers with heteroge- neous degrees of naivety regarding their future self-control. A quasi-hyperbolic discounting framework is employed to capture the fundamental conflict between a consumer’s ex-ante evaluation and their present-biased repayment behavior. The standard model is extended by incorporating flexible repayment timing and a mandatory institutional borrowing fee, tailored specifically to the Kazakhstani regulatory context. Theoretical analysis reveals that lenders strategically structure these contracts to exploit the discrepancy between a consumer’s perceived and actual future financial discipline. By manipulating loan mag- nitudes and aggregate repayment obligations, the lender successfully screens for naivety to extract maximum surplus from the most biased agents.

Қазақстанның қаржы секторының жедел цифрландырылуы тұтынушылық несие беру және бөліп төлеу қызметтерінің қарқынды өсуіне ықпал етті, бұл тұтынушылардың жүйелі түрде шамадан тыс қарыздануына қатысты елеулі алаңдаушылықтар туындатуда. Бұл диссертация цифрлық несие берушілер мен шектеулі рационалды тұтынушылар арасындағы стратегиялық өзара әрекетті формалды механизмдерді жобалау мәселесі ретінде қарастырады. Зерттеу Элиаз және Шпиглердің (2004) теориялық негізіне сүйене отырып, болашақтағы өзін-өзі бақылау қабілетіне қатысты аңғалдық деңгейлері әртүрлі қарыз алушыларды қамтитын үш кезеңді «принципал–агент» моделін қолданады. Тұтынушының алдын ала жасаған бағалауы мен қазіргі уақытқа бейімделген өтеу мінез-құлқы арасындағы негізгі қайшылықты көрсету үшін квазигиперболалық дисконттау моделі пайдаланылады. Стандартты модель Қазақстанның реттеушілік ерекшеліктеріне бейімделіп, икемді төлем мерзімдері мен міндетті институционалдық қарыз алу алымын енгізу арқылы кеңейтіледі. Теориялық талдау нәтижелері несие берушілердің тұтынушының болашақ қаржылық тәртібін қабылдауы мен оның нақты тәртібі арасындағы алшақтықты пайдалану үшін келісімшарттарды стратегиялық түрде құрылымдайтынын көрсетеді. Несие көлемі мен жиынтық өтеу міндеттемелерін өзгерту арқылы несие беруші аңғалдық деңгейі жоғары тұтынушыларды анықтап, мінез-құлықтық тұрғыдан неғұрлым бейім агенттерден барынша жоғары артықшылық (surplus) алуға мүмкіндік алады.