Political Blame-Shifting in Kazakhstan: Patterns and Effects in a Personalist Autocracy

Abstract

This dissertation examines political blame-shifting in Kazakhstan, a personalist autocracy that relies on internal rather than external scapegoating. In informational autocracies, leaders protect their reputation of competence by deflecting blame for policy failures. Whereas rulers elsewhere often blame foreign enemies, Kazakhstan's multi-vector foreign policy makes external blame-shifting costly, so the president instead shifts blame downward onto regional governors (akims). This study asks two questions: what are the patterns of blame-shifting between the president and akims, and under what conditions does it actually change how citizens attribute blame? To map patterns, I hand-code roughly 600 Tengrinews articles covering national and local crises into four blame-management strategies and test differences using Fisher's exact test, complemented by qualitative analysis of three cases. To assess effects, I run a survey experiment testing whether collective action (protest) moderates the success of blame-shifting. I find a marked asymmetry: presidents routinely shift blame onto akims while akims never do so upward. Blame-shifting reshapes citizens' attributions conditionally: in low-protest regions it raises blame on local officials without lowering blame on the president, and this effect reverses where protest is high. The findings illuminate how personalist regimes sustain legitimacy by scapegoating subordinates already perceived as incompetent.

Бұл диссертация Қазақстандағы саяси кінәні аударуды зерттейді. Қазақстан — сыртқы емес, ішкі “күнәкарды” іздеуге сүйенетін персоналистік автократия. Ақпараттық автократияларда билеушілер саясаттағы сәтсіздіктер үшін кінәдан жалтару арқылы құзыреттілік беделін сақтайды. Басқа елдердің көшбасшылары көбіне сыртқы жауды кінәласа, Қазақстанның көпвекторлы сыртқы саясаты сыртқа кінә аударуды тиімсіз етеді. Сондықтан президент кінәні төмен қарай облыс әкімдеріне аударады. Бұл зерттеу екі сұрақ қояды: президент пен әкімдер арасында кінәні аудару қалай жүреді және ол азаматтардың кінә телуін қандай жағдайда өзгертеді. Үлгілерді анықтау үшін мен Tengrinews-тің ұлттық және жергілікті дағдарыстарға қатысты шамамен 600 мақаласын төрт стратегияға қолмен кодтап, Фишер әдісімен салыстырдым және үш кейсті сапалық әдіспен талдадым. Әсерін бағалау үшін ұжымдық әрекеттің (протестер) кінәні аударудың эффективтілігіне ықпалын тексеретін сауалнамалық эксперимент жүргіздім. Нәтижелер айқын асимметрияны көрсетеді: президент кінәні әкімдерге жиі аударады, ал әкімдер оны ешқашан жоғары қарай аудармайды. Кінәні аудару азаматтардың бағасын шартты түрде өзгертеді: наразылығы төмен өңірлерде ол жергілікті шенеуніктерге кінәні арттырады, бірақ президентке қатысты кінәні азайтпайды; наразылығы жоғары жерде бұл әсер керісінше болады. Қорытындылар персоналистік режимдердің құзыретсіз саналатын шенеуніктерді “күнәкар” ету арқылы легитимділігін сақтайтынын көрсетеді.